Kats- Goes.- Vandaag niet Wie Werkt maar Wie studeert… Enrike van Wingerden (22 jaar) uit Goes heeft vorig jaar na drie jaar studie haar Bachelor- Politicologie gehaald, rondt deze zomer haar Master af aan de prestigieuze London School of Economics. Daarna gaat ze in de komende vijf jaar promoveren aan en op uitnodiging van de Universiteit van Oxford…

Niet eens zo lang geleden was Enrike nog een leerling van het Ostrea Lyceum in Goes; toen ze zeventien jaar was behaalde ze haar VWO diploma en had allerlei bijbaantjes, onder andere in het danspaleis El Toro. Met het gespaarde geld ging ze na het eindexamen een half jaar op reis: van India naar Nieuw Zeeland. “In een half jaar reisden we door elf verschillende landen,” vertelt Enrike, die voor enkele dagen in Goes is terug gekeerd. “En daarna wilde ik naar de Universiteit van Amsterdam. Dat wist ik heel lang. Ik wilde politicologie gaan studeren. Mensen vragen dan altijd of je daar leert om in de Tweede kamer te komen. Nee, dus. Politicologie is, eenvoudig gezegd, een studie over macht. Je kunt je daarbij richten op het binnenland, of op het buitenland. Ik koos voor Internationale Betrekkingen.”

Als een van de weinigen van haar jaar studeerde Enrike in drie jaar af; ze behaalde in de zomer van 2015 haar bachelor. “Een van de bijzondere ervaringen tijdens mijn studie was een uitwisseling met studenten uit Teheran, Iran. In November kwamen zij tien dagen naar Amsterdam; daarna reisden wij voor tien dagen naar Iran. En zoals dat gaat bij zulke uitwisselingen, bereid je dat voor. Je schrijft een tekst, bijvoorbeeld met opvattingen over de aard van wetenschap. Dat deden zij, dat deden wij. En vervolgens gingen we met elkaar in debat over die teksten. En wat er vervolgens gebeurde intrigeerde mij. Er was geen sprake van een dialoog; wij spraken echt langs elkaar heen. Nederlandse studenten waren er volledig van overtuigd dat wat wij wisten wat wetenschap was, en zij niet. Wat voor ons wetenschap was, bleek vanuit hun achtergrond iets heel anders. De Iranese of Perzische wetenschappelijke traditie is intens verbonden met poëzie, dus met taal en emoties. Dat is voor ons onbekend. Mij bracht dat naar dus naar de vraag hoe het kan dat die verschillen ontstaan en wat daarvan de gevolgen zijn.`En, natuurlijk, waarom dit in het geheel niet aan bod komt, tijdens de studie internationale betrekkingen…”

Tijdens het schrijven van de scriptie over het Iraanse politieke gedachtegoed ontdekte Enrike hoe lastig het is om informatie te vinden. “Je vindt eigenlijk alleen wat je zoekt,”legt ze uit. “De vragen die je stelt, vanuit ons perspectief, leiden tot voorspelbare antwoorden. Je begrijpt de ander nu eenmaal vanuit de kennis die je hebt, met de woorden die je kent… anders gezegd, wat onbekend is, vind je niet.”

Na de studie aan de Universiteit van Amsterdam waagde Enrike een poging om haar Master te mogen voltooien aan de fameuze London School of Economics. Tot haar verrassing werd ze op die Universiteit toegelaten. Intussen is het studiejaar in London al weer bijna ten einde. Ze legt nu een laatste hand aan een essay waarmee ze haar Master titel zal behalen. Enrike: “Het is en was bijzonder om met mensen uit de hele wereld, een jaarlang intensief samen te leren en te leven, maar ik zal blij zijn wanneer ik uit Londen kan vertrekken. De stad is feitelijk onleefbaar. Het is onbetaalbaar. Alleen de extreem rijken kunnen zich daar uitleven.”

In de loop van het jaar deed ze een voor onmogelijk te houden poging om aan een van de beste universiteiten ter wereld te mogen promoveren. “Er worden vanuit de hele wereld jaarlijks maar enkele studenten met een beurs toegelaten,” vertelt Enrike aan de keukentafel in Goes. “De studie aan de universiteit van Oxford is onbetaalbaar; je moet dus hopen op zo,n kans. Tot mijn verrassing kwam een droom uit. Mijn onderzoeksvoorstel was opgevallen. Ik kreeg het verzoek om in 200 woorden uit te leggen wat mijn onderzoek zou zijn, mocht ik willen promoveren. Dat was al een kans… dat ik dat mocht voorstellen maar ik had echt niet kunnen denken dat ik zou worden uitgekozen, met nog drie andere studenten.”

Aan een van de Colleges in Oxford gaat Enrike nu de komende twee jaar door met haar ‘Oriëntaalse studie” en zal dan vooral het Arabisch gaan leren en daarna een promotieonderzoek doen naar de bedoeïenencultuur in het Midden Oosten. Enrike: “Voor ons is het vanzelfsprekend dat we aan één plaats zijn gebonden; de Bedoeïenen hebben altijd door de woestijn getrokken en kennen een heel ander begrip van gastvrijheid dan wij. In Jordanië wonen vier miljoen mensen; ze vangen er 1 miljoen vluchtelingen op. Dat kan alleen maar omdat gastvrijheid en het bewegen, het trekken van plaats naar plaats daar behoort tot hun cultuur en samenleving.”

Enrike van Wingerden verheugt zich enorm op de komende jaren in Oxford. Ze is nog op zoek naar een beurs om haar verblijf te kunnen bekostigen maar vertrouwt er op dat dit ergens te vinden is. Maar naar Zeeland komt ze graag en met regelmaat terug. Enrike: “Aanvankelijk wilde niets liever en zo snel als mogelijk weg uit Zeeland… de wereld verkennen. Maar mijn vader heeft voorspeld dat er een moment zou komen waarop ik Zeeland weer zou gaan waarderen. Dat is nu, na Londen, al het geval hoor. Zeeland is prachtig.”

Het idee dat Zeeland aantrekkelijk zal worden en kansen zal bieden voor hoger opgeleiden acht ze weinig waarschijnlijk. “Dat is niet zo realistisch, in welk scenario dan ook, “zegt ze. “Mijn advies zou zijn om te investeren in het middelbaar beroeps onderwijs, niet alleen in Zeeland, maar in heel Nederland. En verder moet je in Zeeland alles op alles zetten om het levendig te houden; leegstand is vreselijk.”